دلتنگی 

الهی که شفا پیدا کنی تو

                                                    واسه دردات دوا پیدا کنی تو

تو این که دنیا که بی وفایی رسمه

                                                    رفیق باوفا پیدا کنی تو

عمراً تموم دنیا رو بگردی

                                                    مثل من عاشقی پیدا کنی تو

نرو افسانه من ناتمومه

                                                    بدون اگه بری کارم تمومه

بهت گفتم بیا دنیای من باش

                                                    کنارت حتی مردن آرزومه

شنیدم تو دلت انگار می گفتی

                                                    که عاشقی کجاست وفا کدومه

میخوام به سردیه شبهام بخندم

                                                    میخوام به پوچیه فردام بخندم

وقتی میبینمت با دیگرونی

                                                    تو اوج گریه هام میخوام بخندم

میخوام داد بزنم تنهای تنهام

                                                    میخوام وقتی میگم تنهام بخندم

منم تو شهر غم زندونی تو

                                                    غم و غصه دل ارزونی تو

نگو دوستت دارم به یه غریبه

                                                    میشه اون مثل من زندونیه تو

رسیده اون شبی که تو میخواستی

                                                    چه بده آخره مهمونی تو

چنان دل كندم از دنيا كه شكلم شكل تنهاييست

ببين مرگ مرا در خويش كه مرگ من تماشاييست

 مرا در اوج ميخواهي تماشا كن تماشا كن

 دروغين بودمت ديروزمرا امروز تماشا كن

آن بت گريه می کرد.

زيرا هرگز نتوانسته بود دعايی را مستجاب کند و معجزه ای را برآورده.

زيرا شادمان نمی شد از پيشکش هايی که به پايش می ريختند و قربانی هايی که برايش می آوردند

زيرا دلتنگ کوهی بود  که از آن جدايش کرده بودند و بيزار از آن تيشه که تراشش داده بود

و ملول از آنان که نامی برايش گذاشته بودند و ستايشش می کردند.

بت بزرگ گريه می کرد.

زيرا می دانست نه بزرگ است و نه باشکوه و نه  مقدس

همه به پای او می افتادند و او به پای خدا.

همه از او معجزه می خواستند و او از خدا.

همه برای او می گريستند و او برای خدا

او بتی بود که بزرگی نمی خواست، .عظمت و ابهت و تقدس نمی خواست.

نام نمی خواست و نشان نمی خواست

او گريه می کرد و از خدا تبر می خواست.

ابراهيم می خواست.

شکستن و فرو ريختن می خواست

خدا اما دعايش را مستجاب نمی کرد

هزار سال گذشت.

هزاران سال.

و روزی سرانجام خداوند تبری فرستاد بی ابراهيم

آن روز بت بزرگ بيش از هر بار ديگر گريست،

بلندتر از هر روز

زيرا دانست که ابراهيمی نخواهد بود.

زيرا دانست که از اين پس او هم بت است و هم ابراهيم

خدايا! خدايا! خدايا چگونه بتی می تواند تبر بر خود بزند؟

چگونه بتی می تواند خود را در هم شکند و خود را فرو ريزد؟

چگونه؟ چگونه؟چگونه؟

......

خدايا ابراهيمی بفرست، خدايا ابراهيمی بفرست، خدايا ابراهيمی بفرست

خدا اما ابراهيمی نفرستاد

بی باکی و دليری و جسارتی اما فرستاد، ابراهيم وار

و چه بزرگ روزی بود آن روز که بتی تبر بر خود زد و خود را شکست و خود را فرو ريخت.

مردمان گفتند اين بت نبود، سنگی بود سست و خاکی بود پراکنده

پس نامش را از ياد بردند و تکه هايش را به آب دادند و خاکه هايش را به باد

و ديگر کسی نام او را نبرد، نام آن بتی که خود را شکست.

اما هنوز صدای شادی او به گوش می رسد، صدای شادی آن مشت خاک که از ستايش مردمان رهيد

صدای او که به عشق و شکوه و آزادی رسيد

من هشتمين آن هفت نفرم >>> عرفان نظر آهاری

عشق و ازدواج

شاگردي از استادش پرسيد: عشق چست؟

استاد در جواب گفت: به گندمزار برو و پر خوشه ترين شاخه را بياور اما در هنگام عبور از گندمزار، به ياد داشته باش كه نمي تواني به عقب برگردي تا خوشه اي بچيني.

شاگرد به گندمزار رفت و پس از مدتي طولاني برگشت. استاد پرسيد: چه آوردي؟ و شاگرد با حسرت جواب داد: هيچ!  هر چه جلو ميرفتم، خوشه هاي پر پشت تر ميديدم و به اميد پيدا كردن پرپشت ترين، تا انتهاي گندمزار رفتم .

استاد گفت: عشق يعني همين، شاگرد پرسيد: پس ازدواج چيست؟

استاد به سخن آمد كه: به جنگل برو و بلندترين درخت را بياور اما به ياد داشته باش كه باز هم نميتواني به عقب برگردي شاگرد رفت و پس از مدت كوتاهي با درختي برگشت. استاد پرسيد كه شاگرد را چه شد و او در جواب گفت: به جنگل رفتم و اولين درخت بلندي را كه ديدم، انتخاب كردم.

ترسيدم كه اگر جلو بروم، باز هم دست خالي برگردم .

استاد باز گفت: ازدواج هم يعني همين.

آهای آهای کبوترا، شاپرکا ، قاصدکا،

                                                     آهای نسیم رهگذر،

                                                                                  ای مرغک شانه به سر،

ای گل سرخ، عقاقیا،

                            نسترنا، شقایقا،

                                                ای کوچه های پر نفس،

پنجره های در قفس،

                              آیا از او شنیده اید؟

                                                          او را به جایی دیده اید؟

او را که با من آشناست،

                                   در خلوتم اوج صداست،

                                                                      ای بلبل دیوانه مست،

ای سرزمین دور دست،

                                   ای جاده های تب زده،

                                                                   مسافران شب زده،

سایه ی او را دیده اید؟

                                 صدای او شنیده اید؟

                                                               او را که در من زندگیست،

در من همیشه ماندنیست،

                                      آیا از او شنیده اید؟

                                                                  او را به جایی دیده اید؟

                           او را که با من آشناست

قلب تو کجاست ؟

مرد جواني در آرزوي ازدواج با دخترِ زيباروي کشاورزي بود. به نزد کشاورز رفت تا از او اجازه بگيره. کشاورز براندازش کرد و گفت: پسر جان، برو در آن قطعه زمين بايست.

من سه گاو نر رو يک به يک آزاد ميکنم، اگر تونستي دم هر کدوم از اين سه گاو رو بگيري، ميتوني با دخترم ازدواج کني.

مرد جوان در مرتع، به انتظار اولين گاو ايستاد.

در طويله باز شد و بزرگترين و خشمگين‌ترين گاوي که تو عمرش ديده بود به بيرون دويد. فکر کرد يکي از گاوهاي بعدي، گزينه ي بهتري خواهد بود، پس به کناري دويد و گذاشت گاو از مرتع بگذره و از در پشتي خارج بشه.

دوباره در طويله باز شد.

باورنکردني بود! در تمام عمرش چيزي به اين بزرگي و درندگي نديده بود. با سُم به زمين مي کوبيد، خرخر ميکرد و وقتي او رو ديد، آب دهانش جاري شد. مرد با خودش گفت: گاو بعدي هر چيزي هم که باشه، بايد از اين بهتر باشه.

پس به سمت حصارها دويد و گذاشت گاو از مرتع عبور کنه و از در پشتي خارج بشه.

براي بار سوم در طويله بار شد. لبخند بر لبان مرد جوان ظاهر شد.

اين ضعيف ترين، کوچک ترين و لاغرترين گاوي بود که تو عمرش ديده بود. اين گاو، براي مرد جوان بود!

در حالي که گاو نزديک ميشد، در جاي مناسب قرار گرفت و درست به موقع بر روي گاو پريد.

دستش رو دراز کرد... اما گاو دم نداشت!..

* زندگي پر از فرصت هاي دست يافتنيه. بهره گيري از بعضي هاش ساده ست، بعضي هاش مشکل. اما زماني که بهشون اجازه ميديم رد بشن و بگذرن (معمولاً در اميد فرصت هاي بهتر در آينده)، اين موقعيت ها شايد ديگه موجود نباشن. براي همين، هميشه اولين شانس رو بچسب!

مرد جواني در آرزوي ازدواج با دخترِ زيباروي کشاورزي بود. به نزد کشاورز رفت تا از او اجازه بگيره. کشاورز براندازش کرد و گفت: پسر جان، برو در آن قطعه زمين بايست.

من سه گاو نر رو يک به يک آزاد ميکنم، اگر تونستي دم هر کدوم از اين سه گاو رو بگيري، ميتوني با دخترم ازدواج کني.

مرد جوان در مرتع، به انتظار اولين گاو ايستاد.

در طويله باز شد و بزرگترين و خشمگين‌ترين گاوي که تو عمرش ديده بود به بيرون دويد. فکر کرد يکي از گاوهاي بعدي، گزينه ي بهتري خواهد بود، پس به کناري دويد و گذاشت گاو از مرتع بگذره و از در پشتي خارج بشه.

دوباره در طويله باز شد.

باورنکردني بود! در تمام عمرش چيزي به اين بزرگي و درندگي نديده بود. با سُم به زمين مي کوبيد، خرخر ميکرد و وقتي او رو ديد، آب دهانش جاري شد. مرد با خودش گفت: گاو بعدي هر چيزي هم که باشه، بايد از اين بهتر باشه.

پس به سمت حصارها دويد و گذاشت گاو از مرتع عبور کنه و از در پشتي خارج بشه.

براي بار سوم در طويله بار شد. لبخند بر لبان مرد جوان ظاهر شد.

اين ضعيف ترين، کوچک ترين و لاغرترين گاوي بود که تو عمرش ديده بود. اين گاو، براي مرد جوان بود!

در حالي که گاو نزديک ميشد، در جاي مناسب قرار گرفت و درست به موقع بر روي گاو پريد.

دستش رو دراز کرد... اما گاو دم نداشت!..

* زندگي پر از فرصت هاي دست يافتنيه. بهره گيري از بعضي هاش ساده ست، بعضي هاش مشکل. اما زماني که بهشون اجازه ميديم رد بشن و بگذرن (معمولاً در اميد فرصت هاي بهتر در آينده)، اين موقعيت ها شايد ديگه موجود نباشن. براي همين، هميشه اولين شانس رو بچسب!