بگذشت در فراق شبهای بی شمار

هر شب در این امید که ببینمت

نازم به بی نیازیت ای شوخ سنگدل 

هرگز نشد اسیر بی تمنا ببینمت

منت پذیر قهر و عتاب تو ام ولی

می خواستم که بهتر از اینها ببینمت

شب چون به چشم اهل جهان خواب می دود

میل تو گرم در دل بی تاب می دود

در پرده نهان دلم جای می کنی

گویی به چشم خسته تنی خواب می دود

می بوسمت به شوق و برون می شوم زخویش

چون شبنمی که برگل شاداب می دود

عزیزم تو جاده فنا شدن اونی که با صد امید و ارزودلشو بسته به عشق تومنم

 اونی که هرگز نمی شه خسته منم.

تا ندای عشق رسید بر من شوق زندگی دمید بر من

اخه تو پاکو نجیبی تو یک احساس عجیبی نکنه فرشته ای

میخوام تو دریای چشات تا جون دارم شنا کنم.

 می خوام حساب خودمو از عاشقا جدا کنم.

فنا شدن دلیل زنده بودن.

می خوام عشقو جنونمو راهی قصه ها کنم.

تقدیم به امیرم:یاسمین

قدر چشاتو میدونم، یا تو یا هیچ کس دیگه