در هند سقایی بود که دو کوزه بزرگ داشت که هر کدام از آنها را از يک سر ميله اي آويزان مي کرد، و روي شانه هايش مي گذاشت.

در يکي از کوزه ها شکافي وجود داشت، بنابراين در حالي که کوزه سالم، هميشه حداکثر مقدار آب ممکن را از رودخانه به خانه ارباب مي رساند، کوزه شکسته تنها نصف اين مقدار را حمل مي کرد.

براي مدت دو سال، سقا فقط يک کوزه و نيم آب را به خانه مي رساند.

کوزه سالم به موفقيت خودش افتخار ميکرد، اما کوزه شکسته، بيچاره از نقص خود شرمنده بود و از اينکه تنها مي توانست نيمي از کار خود را انجام دهد، ناراحت بود.

بعد از دوسال روزي در کنار رودخانه، کوزه شکسته به سقا گفت: « من از خودم شرمنده ام و از تو پوزش میخواهم چون در اين دو سال گذشته من تنها توانسته ام نيمي از کاري را که بايد، انجام دهم. به خاطر شکاف های من، تو مجبور شدي اين همه تلاش کني ولي باز هم به نتيجه مطلوب نرسيدي. »

سقا لبخندی زد و گفت : « کوزهء نازنینم! از تو مي خواهم در مسير بازگشت به خانه، به گل هاي زيباي کنار راه توجه کني. » در حين بالا رفتن از تپه، کوزهء شکسته گل هاي باطراوت و زیبای کنار جاده را دید که با گرمای آفتاب مي درخشیدند و عطر شان همهء فضا را فراگرفته بود.

سقا گفت :« من از شکاف هاي تو خبر داشتم و ببین چگونه از آنها استفاده کردم؟! من در کناره راه، گل هايي کاشتم که هر روز وقتي از رودخانه بر مي گشتيم، تو به آنها آب داده اي. براي مدت دو سال، من با اين گل ها، خانه اربابم را تزئين و عطرآگین ساختم. بي وجود تو، خانه نمي توانست اين قدر زيبا و مطبوع باشد. »