به کسی عشق بورز که لایق عشق باشه

تقدیم به تو

yasaminjoon — Sun, 08 Mar 2009 06:08:25 GMT

سلام
اول اینکه : ...
...تو را نمی شود گم کرد ! هیچ کجا !...نه لا به لای نسیم نوازشگر ساحل ، نه در هزار توی موجهای -آبی دریا ، نه در میان ماسه های نمناک و گوش ماهی های کمیاب ساحل خزر ! ...نمی شود از تو رها شد ! ...نه در آواز چکاوکان مست جنگلهای «نمك آبرود» ، نه توی حریر سبز کوههای سر به فلک کشیده «سرعين» ، نه در خنکای زلال چشمه های جوشیده از کوه !... نمی شود تو را گم کرد ! ...نمی شود از تو رها شد ! ....باید مثل من بود! ...باید در تو گم شد !...باید در تو رها شد ! ... گم شد ...رها شد ... توی خنکای ِ سبز ِ نوازشگر ِحریری تو !...همین

دوم اينكه : ....

این روزها جای خالیت را بیشتر احساس میکنم. در خیابان.....تاکسی.....سر كار.....در حافظه موبایلم... درست قبل از سفررفتن و دقیقا بعد از رسیدن به مقصد...... اما هنوز در ترانه هایم هستی.....مغرور و دست نیافتنی.....سبز و مهربان.....سبز پر رنگ همان رنگي كه دوست داري.

به بودن بی تو عادت نکردم هيچوقت.... دستهای من هنوز هم بوی دستهای تو را میدهد ......شبم با چراغ هیچ خورشیدی روشن نمیشود...راستي چرا بعد از تو بي خوابي به سراغم امد.... من از بی تو بودن ، به یاد تو زیستن و تنها از خاطرات گذشته تغذیه کردن می ترسم.

امروز دلم به اندازه ی تمام روزهای پائیزی كه گذشت، گرفته است.... بغض چشمانم به اندازه باروري تمام ابرهاي بهاريست وقلبم انگار به اندازه ی سردترین روزهای زمستانی، یخ زده است...اما وجودم در کوره ی داغ تابستانی خود دارد می سوزد...چهارفصلی است انگار، سرزمین دقایق من! عشقت را در هزار کلمه ی عاشقانه پیچیده بودی، و من مثل کودکی بازیگوش، شوق باز کردن کاغذ کادو را داشتم و دیدن احساسی که توی آن جا خوش کرده بود.. چه ساده بودم من، که مثل کودکی هایم فریب طعم شیرین آب نبات را خوردم ... باز هم کام لحظه هایم شیرین شد از طعم کلمات عاشقانه و عقل رنگ باخت در شوقِ معشوق بودن!!. یادم امد که روزی به خودم قول داده بودم که گول عشق را نخورم و واقع بین باشم. یادم رفت به خودم قول داده بودم که همیشه از عقل کمک بگیرم بیچاره عقل! در پشت حصارهایِ بلندِ زندانِ احساس، چنان محبوس بود که راهی به بیرون نداشت . راستي چه چیز مرهم زخم تنهایی ات شد، که از عشق آرامش بخش تر بود؟

کلاه عاشقی را بر سر دلم گذاشتم... دلم گرفته! دلم به اندازه ی تمام روزهای پائیزی گرفته است...آسمان چشمانم به اندازه ی تمام ابرهای بهاری بارانی است...و قلبم انگار به اندازه ی سردترین روزهای زمستانی، یخ زده است...اما وجودم در کوره ی داغ تابستانی خود دارد می سوزد... داغی است بر دلم که می گدازد جگرم را...چهارفصلی است انگار سرزمین دقایق من!

واي خدا چرا به پایان خود نمي رسم.

yasaminjoon — Mon, 19 May 2008 03:44:18 GMT

دلتنگی

من یا تو

yasaminjoon — Sun, 27 Apr 2008 13:49:37 GMT

من آن غریبه ی دیروز آشنای امروز و فراموش شده ی فردایم

در آشنایی امروز می نویسم تا در فراموشی فردا یادم کنی.

برای سالها می نویسم ...

سالها بعد که چشمان توعاشق می شوند ...

افسوس که قصه ی مادر بزرگ درست بود...

که همیشه یکی بود یکی نبود

چه بده آخره مهمونی تو

yasaminjoon — Tue, 19 Feb 2008 08:15:18 GMT

الهی که شفا پیدا کنی تو

واسه دردات دوا پیدا کنی تو

تو این که دنیا که بی وفایی رسمه

رفیق باوفا پیدا کنی تو

عمراً تموم دنیا رو بگردی

مثل من عاشقی پیدا کنی تو

نرو افسانه من ناتمومه

بدون اگه بری کارم تمومه

بهت گفتم بیا دنیای من باش

کنارت حتی مردن آرزومه

شنیدم تو دلت انگار می گفتی

که عاشقی کجاست وفا کدومه

میخوام به سردیه شبهام بخندم

میخوام به پوچیه فردام بخندم

وقتی میبینمت با دیگرونی

تو اوج گریه هام میخوام بخندم

میخوام داد بزنم تنهای تنهام

میخوام وقتی میگم تنهام بخندم

منم تو شهر غم زندونی تو

غم و غصه دل ارزونی تو

نگو دوستت دارم به یه غریبه

میشه اون مثل من زندونیه تو

رسیده اون شبی که تو میخواستی

چه بده آخره مهمونی تو

عشق من

yasaminjoon — Tue, 22 Jan 2008 15:36:18 GMT

چنان دل كندم از دنيا كه شكلم شكل تنهاييست

ببين مرگ مرا در خويش كه مرگ من تماشاييست

مرا در اوج ميخواهي تماشا كن تماشا كن

دروغين بودمت ديروزمرا امروز تماشا كن

آن بت گریه میکرد

yasaminjoon — Thu, 17 Jan 2008 11:05:07 GMT

آن بت گريه می کرد.

زيرا هرگز نتوانسته بود دعايی را مستجاب کند و معجزه ای را برآورده.

زيرا شادمان نمی شد از پيشکش هايی که به پايش می ريختند و قربانی هايی که برايش می آوردند

زيرا دلتنگ کوهی بود که از آن جدايش کرده بودند و بيزار از آن تيشه که تراشش داده بود

و ملول از آنان که نامی برايش گذاشته بودند و ستايشش می کردند.

بت بزرگ گريه می کرد.

زيرا می دانست نه بزرگ است و نه باشکوه و نه مقدس

همه به پای او می افتادند و او به پای خدا.

همه از او معجزه می خواستند و او از خدا.

همه برای او می گريستند و او برای خدا

او بتی بود که بزرگی نمی خواست، .عظمت و ابهت و تقدس نمی خواست.

نام نمی خواست و نشان نمی خواست

او گريه می کرد و از خدا تبر می خواست.

ابراهيم می خواست.

شکستن و فرو ريختن می خواست

خدا اما دعايش را مستجاب نمی کرد

هزار سال گذشت.

هزاران سال.

و روزی سرانجام خداوند تبری فرستاد بی ابراهيم

آن روز بت بزرگ بيش از هر بار ديگر گريست،

بلندتر از هر روز

زيرا دانست که ابراهيمی نخواهد بود.

زيرا دانست که از اين پس او هم بت است و هم ابراهيم

خدايا! خدايا! خدايا چگونه بتی می تواند تبر بر خود بزند؟

چگونه بتی می تواند خود را در هم شکند و خود را فرو ريزد؟

چگونه؟ چگونه؟چگونه؟

......

خدايا ابراهيمی بفرست، خدايا ابراهيمی بفرست، خدايا ابراهيمی بفرست

خدا اما ابراهيمی نفرستاد

بی باکی و دليری و جسارتی اما فرستاد، ابراهيم وار

و چه بزرگ روزی بود آن روز که بتی تبر بر خود زد و خود را شکست و خود را فرو ريخت.

مردمان گفتند اين بت نبود، سنگی بود سست و خاکی بود پراکنده

پس نامش را از ياد بردند و تکه هايش را به آب دادند و خاکه هايش را به باد

و ديگر کسی نام او را نبرد، نام آن بتی که خود را شکست.

اما هنوز صدای شادی او به گوش می رسد، صدای شادی آن مشت خاک که از ستايش مردمان رهيد

صدای او که به عشق و شکوه و آزادی رسيد

من هشتمين آن هفت نفرم >>> عرفان نظر آهاری

عشق و ازدواج

yasaminjoon — Tue, 15 Jan 2008 04:03:53 GMT

عشق و ازدواج

شاگردي از استادش پرسيد: عشق چست؟

استاد در جواب گفت: به گندمزار برو و پر خوشه ترين شاخه را بياور اما در هنگام عبور از گندمزار، به ياد داشته باش كه نمي تواني به عقب برگردي تا خوشه اي بچيني.

شاگرد به گندمزار رفت و پس از مدتي طولاني برگشت. استاد پرسيد: چه آوردي؟ و شاگرد با حسرت جواب داد: هيچ! هر چه جلو ميرفتم، خوشه هاي پر پشت تر ميديدم و به اميد پيدا كردن پرپشت ترين، تا انتهاي گندمزار رفتم .

استاد گفت: عشق يعني همين، شاگرد پرسيد: پس ازدواج چيست؟

استاد به سخن آمد كه: به جنگل برو و بلندترين درخت را بياور اما به ياد داشته باش كه باز هم نميتواني به عقب برگردي شاگرد رفت و پس از مدت كوتاهي با درختي برگشت. استاد پرسيد كه شاگرد را چه شد و او در جواب گفت: به جنگل رفتم و اولين درخت بلندي را كه ديدم، انتخاب كردم.

ترسيدم كه اگر جلو بروم، باز هم دست خالي برگردم .

استاد باز گفت: ازدواج هم يعني همين.

ستاره

yasaminjoon — Sat, 12 Jan 2008 05:33:18 GMT

من با یه دنیا خاطره، تو به من گفتی برو!

	من چه جوری جداشم از تو

من میخوام از دنیا برم، تو میگی تنهایی برو!

	من میمیرم جداشم از تو

من با دلی خون از غم تو، چی میشه بمونی با من؟

	نگو شرم می کنم از تو

من با خودم میگم دل تو، چرا بد میکنه با من؟

	باشه دل میکنم از تو

رفتم از شهر خدا، ستاره چیدم واسه تو

	تو ستارم و سوزوندی آخرش گفتی برو!

آی دلت بسوزه بی رحم، تو اسیر دلتی

	کاش میدونستی عزیزم اون ستاره خودتی!

تو سوزوندی خودتو، با خودت منم سوزوندی

	کاشکی دل نداشتی و جاش توی قلب من میموندی

او را که با من آشناست

yasaminjoon — Wed, 09 Jan 2008 07:13:18 GMT

آهای آهای کبوترا، شاپرکا ، قاصدکا،

آهای نسیم رهگذر،

ای مرغک شانه به سر،

ای گل سرخ، عقاقیا،

نسترنا، شقایقا،

ای کوچه های پر نفس،

پنجره های در قفس،

آیا از او شنیده اید؟

او را به جایی دیده اید؟

او را که با من آشناست،

در خلوتم اوج صداست،

ای بلبل دیوانه مست،

ای سرزمین دور دست،

ای جاده های تب زده،

مسافران شب زده،

سایه ی او را دیده اید؟

صدای او شنیده اید؟

او را که در من زندگیست،

در من همیشه ماندنیست،

آیا از او شنیده اید؟

او را به جایی دیده اید؟

او را که با من آشناست

تقدیم به تو

yasaminjoon — Wed, 09 Jan 2008 05:24:18 GMT

تقدیم به تو

آخرين تپش در قلبم تويي اي نازنينم

آخرين اشك بر روي گونه هاي خيسم تو هستي

تو آخرين عشق در پيكر بي جانم هستي

آخرين اميد در ميان همه ي نا اميديم هستي

تو آخريني و من هنوز درابتداي راه تو

تو آخرين موج در درياي طوفاني و من هنوز بسان قايقي سر شكسته از امواج در ابتداي ساحل

تو آخرين قله اي و من هنوز تپه اي در ميان صحرايم

آخرين ديدار تويي من هنوز در انتظار لحظه ي ديدار بي خوابم